Od XVII wieku pierwszym krokiem w europejskiej produkcji stali jest wytapianie rudy żelaza w wielkim piecu, pierwotnie przy użyciu węgla drzewnego. Współczesna era stalownictwa rozpoczęła się wraz z wprowadzeniem w 1855 r. procesu Bessemera Henry’ego Bessemera, którego surowcem była surówka.

Metody produkcji stali

40CrMoV4-6Jego metoda pozwalała na produkcję stali (m.in. 40CrMoV4-6) w dużych ilościach po niskich kosztach, dzięki czemu do większości zastosowań, do których wcześniej wykorzystywano kutą surówkę, wykorzystywano łagodną stal. Proces Gilchrista-Thomasa (czyli podstawowy proces Bessemera) stanowił ulepszenie procesu Bessemera, polegające na wyłożeniu konwertera podstawowym materiałem do usuwania fosforu. Innym XIX-wiecznym procesem produkcji stali był proces Siemensa-Martina, który uzupełniał proces Bessemera. Składał się on ze współwytopu surówki (lub złomu stalowego) z surówką. Te metody produkcji stali stały się przestarzałe dzięki opracowaniu w 1952 r. procesu Linza-Donawitza, polegającego na produkcji podstawowej stali tlenowej (BOS) i innych metod produkcji stali tlenowej. Tlenowe stalownictwo podstawowe miało przewagę nad dotychczasowymi metodami produkcji stali, ponieważ wpompowywany do pieca tlen ograniczał zanieczyszczenia, głównie azot, które wcześniej przedostawały się z używanego powietrza, a także dlatego, że w procesie otwartym ta sama ilość stali z procesu BOS jest produkowana w jednej dwunastej.

Obecnie powszechną metodą przerobu złomu w celu wytworzenia nowej stali są elektryczne piece łukowe. Można je również wykorzystywać do przerobu surówki na stal, ale zużywają one dużo energii elektrycznej (ok. 440 kWh na tonę metryczną), a zatem są na ogół ekonomiczne tylko wtedy, gdy istnieje obfita podaż taniej energii elektrycznej.